Ci, którzy uważają, że tylko chińczycy gustują w ryżu, żyją w głębokiej nieświadomości. Otóż najczęstszym dodatkiem w kuchni perskiej jest właśnie ryż.
Ale nie taki, jaki znamy z chińskich knajpek, również nie taki, jakiego używa się do przygotowania włoskiego risotto. Irańczycy zajadają się jedną z najzdrowszych i najszlachetniejszych, a zarazem i najdroższych odmian ryżu – ryżem basmati.
Prawdziwy pers jada ryż do każdego posiłku, śmieje się czasem HR, gdy przychodzi nam jeść ryż i na obiad, i na kolację.
Gotowanie nawet najzwyklejszego ryżu jako dodatku do głównego dania to prawdziwy kunszt. Sam proces jest dość czasochłonny, jednak z czasem można się do tego przyzwyczaić i przgotowanie perskiego ryżu stanie się dla nas rutyną.
Można skorzystać z udogodnień techniki i ugotować go w s. Można również przygotować ryż w bardziej tradycyjny sposób – w zwykłym garnku, najlepiej teflonowym, bądź ceramicznym; z odcedzaniem, bez, z szafranem lub ziołami, na maśle, oleju, z jogurtem – wariacji jest tyle, że wymieniać można by bez końca.
W kuchni perskiej istnieje kilka sposobów przygotowywania ryżu. Dwa najpopularniejsze z nich to ryż kateh i ab kesh; szczegóły poznacie w kolejnych postach.
W zależności od sposobu przygotowania uzyskamy ryż typu chelo lub polo.
Chelo to lekki puszysty i aromatyczny ryż z dodatkiem szafranu i chrupiącym spodem tadigh. Serwowany jako dodatek do różnych dań,jak na przykład kababy, kurczak lub dania typu khoresh.
Polo to rodzaj ryżu, gotowany z różnymi dodatkami, takimi jak mięso, zioła, warzywa, owoce, orzechy lub przyprawy. Może być podawany jako samodzielne danie np. zereshk polo, lubia polo, czy albaloo polo.
Jednak jedno jest zawsze niezmienne – tadigh (chrupiące spód) ryżowy, to mus. Choć i w tym przypadku dopuszcza się różne warjacje – tadigh ryżowy, ziemniaczany, bądź chlebowy.
6 thoughts on “Ryż Basmati”