Kasza gryczana

Smak kaszy gryczanej poznałam będąc już dorosłą osobą… Pierwszego spotkania z tą jakże osobliwą kaszą raczej nigdy nie zapomnę.

Klasztor pod Riazaniem, wspólny obiad z tamtejszymi duchownymi. Na drweniany stół wjechały duże półmiski czubato napełnione czymś dla mnie totalnie obcym; brązowawe ziarenka o dziwnym, intensywnym zapachu – ni to znana mi kasza, ni to ryż. Do tego podali nam iście królewskie dodatki: sól, pieprz i masło. I najedz się tym biedny, głodny studencie po całonocnym imprezowaniu…

Po kilku łyżkach, tak, tak, jedliśmy tam kaszę łyżkami, tak jak pokazali nam mnisi, miałm dość tej dziwnej potrawy.

Z czasem dowiedziałam się że rosjanie zajadają się kaszą gryczaną jak persowie ryżem – tzn o każdej porze dnia. Na śniadanie podawana jest z jajkiem sadzonym, na obiad – z sosami, a na kolację – w formie sałatek. Mieszkając kilka lat w Moskiwe, siłą rzeczy, musiałam się przyzwyczaić do jej smaku. Z czasem nawet go polubiłam. I choć już dawno opuściłam tereny matuszki Rossji, słabość do kaszy gryczanej pozostała.

Mimo jej dobroczynnego wpływu na organizm, szczególnie na procesy trawienia, nie udało mi się przekonać HR do jej smaku. Jednak znalazłam idealny sposób na jej rególarne spożywanie, a mianowicie – sałatki w pracy. W niedzielę wieczorem gotuję sobie 100g kaszy gryczanej, którą przez kolejne 4 dni dodaję do pysznych, zdrowych i różnorodnych sałatek. Kaszę w pracy przechowuję w lodówce, spokojnie wytrzymuje te 4 dni.

Składniki:

• 100 g kaszy gryczanej prażonej
• łyżka soli
• woda
• łyżka masła lub oleju

Przygotowanie:

• kaszę płukamy kilkakrotnie w zimnej wodzie
• przekładamy do garnka, zalewamy zimną wodą (mniej więcej centymetr nad powierzchię kaszy)
• solimy, dodajemy łyżkę masła lub oleju
• mieszamy, przykrywamy pokrywką
• doprowadzmy wodę do wrzenia; redukujemy moc palnika do minimum
• gotujemy do miękkości (aż wchłonie całą wodę)

Jeżeli planujemy przygotować kaszę na  kilka dni, warto zrezygnować z użycia masła przy gotowaniu, można go ewentualnie zastąpić olejem.