Sizdah bedar – dzień natury

Obchody perskiego nowego roku Nowruz kończą się trzynastego dnia. Dzień ten w perskim kalendarzu nosi nazwę „sizdah bedar” i choć obecnie świętowany jest jako tzw. Dzień natury, w dawnej perskiej tradycji uważany był za pechowy. Dlatego też po rozebraniu noworocznego stołu haft sin należy opuścić dom i ruszyć na przyrodę, obowiązkowo zabierając ze sobą nowruzowe sabz.

Irańskie rodziny często spędzają ten dzień organizując pikniki – w miejskich ogrodach, parkach, lasach, oczywiście najlepiej gdzieś nad wodą. Kto ma możliwość wybiera się w góry lub na północ kraju, nad morze Kaspijskie.

Dlaczego akurat nad wodę? Ponieważ nieodzownym rytuałem tego dnia jest wrzucenie nowruzowego sabz do wody. Świąteczne zielone stojąc przez 13 dni na noworocznym stole ma za zadanie ściągnąć na siebie całą negatywną siłę i energię naszego domostwa, wszystkie smutki, troski i choroby. Wrzucenie sabz do wody symbolizuje nie tylko pożegnanie starego roku, ale również odrzucenie złej energii i pozbycie się całego nagromadzonego w tym czasie zła. Znikające w głębinach wody sabz zabiera ze sobą nasze troski, zmartwienia i choroby.

Przy wrzucaniu ziela do wody trzeba uważać, by przypadkiem nie dotknąć sabz innych osób, gdyż mogło by się to dla nas źle skończyć… Tradycja mówi, że przejelibyśmy w ten sposób ich problemy… 🫣 A komu to potrzebne, gdy swoich wystarcza…

Kolejny obyczaj trzynastego dnia „sizdah bedar” dotyczy niezamężnych dziewcząt. Przed wrzuceniem sabz do wody, wiążą one w supełek końcówki kilku trawek i w myślach wypowiadają krótki rymowany wierszyk, prosząc, by kolejny nowy rok witały już jako mężatki w domu swojego wybranka z dzieckem na ręku „Saale digar, khaneye shohar, bache be baghal„. Oczywiście wiążąc trawy w supełek, można wypowiedzieć i inne życzenie, fantazja przecież nie zna granic.

Nasze tegoroczne sabz posmakowało pięknym i dostojnym łabędziom pływającym po starym Dunaju :). Mam nadzieję, że ich układ trawienny na dobre zażegnał nasze problemy i przepędził zeszłoroczny pech 🤓